Goede wil maakt nog geen beleid.

Een medewerker verliest haar vader. De uitvaart is geweest. En haar leidinggevende verwacht dat ze er na een paar dagen weer is. Collega’s wensen haar sterkte. Alsof sterk zijn betekent: doorgaan. Soms komt de vraag: hoe gaat het? Maar we luisteren niet echt naar het antwoord. Omdat het ongemakkelijk is. Omdat het werk doorgaat. En dus zegt zij: gaat wel. Komt goed. Dan kan iedereen weer verder.

Maar rouw stopt niet bij de ingang van de organisatie. Je hangt het niet aan de kapstok.

Je komt terug op je werk, maar je concentratie is anders. Je energie is anders. Je belastbaarheid is anders. Rouw is arbeid. Rouwarbeid. Het kost energie. Fysiek en mentaal. Juist omdat rouw zoveel energie kost, kan het op termijn bijdragen aan langdurige uitval. Niet door onwil, maar doordat mensen langzaam op raken.

Rouw is dus niet alleen iets van thuis. Het werkt door op de werkvloer. Dit vraagt leiderschap en afspraken die niet afhankelijk zijn van toeval. Goede wil is waardevol. 

Maar goede wil maakt nog geen beleid.

Doorgaan is niet hetzelfde als herstellen.