Rouw los je niet op..

In mijn tijdlijn zie ik het ineens overal: 2016. Alsof we met z’n allen terugkijken naar dat jaar. Voor mij is 2016 ook een jaar dat ik nooit vergeet. In 2016 verloor ik mijn vader. En in die tijd werd er van mij verwacht dat ik na een week wel weer aan het werk kon. En eerlijk is eerlijk: ik vond dat zelf ook normaal. Een paar dagen vrij om de uitvaart te regelen, alles “netjes” afronden, en daarna weer door.

Alsof rouw iets is dat je kunt plannen.

Wat ik in de jaren daarna leerde, is iets wat ik toen niet kon weten: rouw los je niet op. Rouw is geen probleem dat je afhandelt. Rouw is liefde die een andere plek zoekt, omdat iemand er niet meer is. En zelfs dat klinkt nog te netjes, want rouw is ook gewoon chaos. Gemis. Lichamelijke moeheid. Momenten waarop je denkt dat je het “wel weer kan” en dan ineens toch niet.

En het gekke is: tien jaar later zijn we hierin niet zoveel verder. De maatschappij verwacht nog steeds dat je sterk bent. Dat je na de uitvaart weer aan het werk gaat en terug bent in het normale, terwijl dat normale allang veranderd is. We zeggen vaak “sterkte” alsof dat de opdracht is. Sterk zijn. Doorgaan. Niet te lang blijven hangen.

Terwijl rouw juist ruimte nodig heeft. Geen oplossing, geen haast. Ruimte.

En rouw is niet alleen iets wat je voelt als een dierbare overlijdt. Rouw hoort bij het leven. Bij een relatie die stopt. Bij het verliezen van je baan. Bij een kinderwens die niet uitkomt. Bij gezondheid die je in de steek laat. Bij alles wat je kwijt kunt raken van wat je dacht dat je leven zou zijn.

Rouw verandert je. Niet omdat het mooi is, maar omdat het je dwingt opnieuw te kijken. Naar wat belangrijk is. Naar wie je mist. Naar wat je nodig hebt.

Rouw los je niet op. Rouw geef je geen plekje. Je leert verder leven. Met rouw.

En ook op het werk moeten we meer ruimte maken om verder te leven met rouw.