Blog

Een medewerker verliest haar vader. De uitvaart is geweest. En haar leidinggevende verwacht dat ze er na een paar dagen weer is. Collega’s wensen haar sterkte. Alsof sterk zijn betekent: doorgaan. Soms komt de vraag: hoe gaat het? Maar we luisteren niet echt naar het antwoord. Omdat het ongemakkelijk is. Omdat het werk doorgaat. En dus zegt zij: gaat wel. Komt goed. Dan kan iedereen weer verder. Maar rouw stopt niet bij de ingang van de organisatie. Je hangt het niet aan de k

In mijn tijdlijn zie ik het ineens overal: 2016. Alsof we met z’n allen terugkijken naar dat jaar. Voor mij is 2016 ook een jaar dat ik nooit vergeet. In 2016 verloor ik mijn vader. En in die tijd werd er van mij verwacht dat ik na een week wel weer aan het werk kon. En eerlijk is eerlijk: ik vond dat zelf ook normaal. Een paar dagen vrij om de uitvaart te regelen, alles “netjes” afronden, en daarna weer door. Alsof rouw iets is dat je kunt plannen. Wat ik in de jaren daarn

Bij ons thuis zit rouw niet in grote gesprekken aan tafel. Rouw zit in kleine momenten. Tussen de LEGO op de grond en de knuffels op bed. In een van mijn zoons die de knuffel met de foto van zijn mama pakt voordat hij gaat slapen. Hij zegt er niet altijd iets bij, maar ik zie hoe belangrijk die knuffel voor hem is. In een kind dat ineens begint over “toen mama er nog was”, midden in de drukte van de dag. Eén zin. Eén herinnering. En dan weer door. Kinderen rouwen vaak in st

Er is geen tijd voor rouw. Geen begin en geen eindpunt. En al helemaal geen vaste route. Toch lijkt het soms alsof we dat wel verwachten van onszelf of van elkaar. Alsof er een moment komt waarop het ‘voorbij’ is. Waarop je het “een plekje hebt gegeven” en weer “door kunt”. Maar zo werkt het niet. En eerlijk gezegd – ik vind die woorden ook niet kloppen. Je geeft het geen plekje. Je stopt het niet weg in een hoekje van je hart. Degene die je verliest, de pijn, het verdriet, h